Nareszcie czuję jak rozpiera mnie energia i chęć do życia. Nic nie powstrzymuje mnie przed chociażby wstaniem z łóżka i rozpoczęciem dnia. Doceniam i zauważam więcej nawet najdrobniejszych powodów do uśmiechu. Po raz kolejny staram się nie obracać za siebie, znów obiecuję sobie, że będzie dobrze. Patrzę w niebo i w myślach dziękuję. 

*

Spokojnie rozpoczynam niedzielę, piję zbożową kawę i wypuszczam w nicość truskawkowy dym.

W tle słychać dawno zapomnianą przeze mnie piosenkę. Automatycznie wracają chwile sprzed 2 lat.

Miło tak zdać sobie sprawę, jak dużo się zmieniło.

Na lepsze.

A w każdym razie tak teraz mi się wydaje.